Пяць гадзін раніцы... А чым займаецца гэтае ненармальнае дзіцё?!

МАЙСТРУЕ НАВАГОДНІЯ ПАШТОЎКІ!!!
Не, не падпісвае тыя, што былі куплены ў Сталіцы, а выразае, клеіць, малюе... Па ўсім стале раскіданы рознакаляровыя стужкі, пацеркі, ільняныя ніткі, каляровая папера... У пакоі пах клею "Момант" і запалак... Кашака, карыстаючыся момантам (не тым, што клей, а тым, што імгненне =)- яна не наркаманка), грызець двухбаковую ліпкую стужку і раскідвае пацеркі...

Божа ж мой... Тут, здаецца, некаму амаль 25 год? Ці я памыляюся?..

Спадарства, сёння зусiм не каталiцкiя, а грыгарыянскiя каляды. Каталiцкая царква проста прызнала сонечны грыгарыянскi каляндар, а праваслаўная - не. Мы ўсе жывем па грыгарыянскім часе, але чамусьці каляды мусім святкаваць не па новым стылю, а па старым. Лічу, што гэта гістарычная несправядлівасць. Відавочна, што менавіта сонца з'яўляецца вызначаючым фактарам складання календару. А таму новы стыль нашмат дакладнейшы за стары.

Праваслаўная царква трымаецца старога стылю вызначэння часу. Таму Новы год у яе выпадае на 14 студзеня, а каляды на 7-ае. Мы з вамі жывем па новым стылю, не звяртаючы ўвагі на пажаданні праваслаўнай царквы. Новы год у нас на 13 дзён раней, каляды - таксама. Па новым стылю каляды менавіта сёння.

Усіх хрысціян са святам!

Beirut  воистину прекрасен, господа!

За вокнамі дзейсніцца нешта незразумелае - зіма-не зіма, слякоцце, макрэча, і людзі,  ўкутаўшыся ў шалі і паліто, бягуць дадому...
...У старым нумары "Весніка БДМУ" знайшла вершык вельмі да тэмы. 

Между осенью и небом - непонятная погода:
Кто-то сверху хочет снега и метели, кто-то нет;
Кто-то льет сырые слезы на увядшую природу,
Спорят, спорят, а предзимье длится много-много лет.

У людей – зонты и шляпы, грипп, простуды и ангины,
У врачей не протесниться и в «Новинках» толкотня,
На синоптиках, похоже, свет давно сошелся клином,
А моя душа сквозь пальцы убегает от меня.

Вспоминается учеба, Гиппократ и идеалы,
Мы мечтали быть как Данко и сгорать, светя другим;
Мы хотели сделать что-то, нам Вселенной было мало,
А теперь стихи и песни загрязнил угар и дым.

А теперь мечты не дальше холодильника, дивана,
Денег (лучше, если больше), выходных и сигарет,
А еще – чтоб за стеною не мешала спать Нирвана,
И чтоб утром в понедельник не был слишком ярким свет.

Может быть, весна смогла бы
Разбудить души остатки,
На сухие идеалы вылить молодости бред,
И шальные мысли снова сбросить в сердце, как взрывчатку,
Но холодное предзимье длится слишком много лет.

...Каляды ўжо хутка...
Вельмі хочацца, каб водар памяранцавых мандарынак поўніў пакой, на вакне скокала полымя свечкі і ціхенька дзінькалі званочкі...

І ўсё будзе добра...

Заўтра дзень стане большым на адну хвіліну!!!

А ты, козанька, не ляніся,
Пану гаспадару пакланіся.
Ну-тка, козанька, расхадзіся,
Ну-тка шэрая, развесяліся!

Шукала на пошце святочную паштоўку, падпісаную па-беларуску. Знайшла. Цэлую адну. З нараджэннем Хрыстовым. Добра, хоць не з “Ражджаством”. Былі і такія колькі год таму.
***
У канторы, якая аказвае розныя кампутарныя паслугі, старонка набору рускамоўнага тэксту каштуе 900 рублёў, а беларускамоўнага – 1200 )))

Дзіўная справа - чым бліжэй Новы год, тым больш псуецца і падае долу мой настрой =( І што яшчэ горш - я ня ведаю чаму так адбываецца... Усё неяк не так, як жадаецца... Тое, што свята ў мяне не будзе - гэта стала зразумела ўжо даўно, але ж гэта не было надта важна і зусім мяне не хвалявала. А зараз... уся хваля пазітыву, якая ахінала мяне апошні месяц, некуды адышла і засталося толькі голае адчуванне, што па вялікім рахунку нічога не змянілася ў жыцці... ну і надзея на тое, што яно-такі яшчэ зменіцца... Штучна накручваю сабе настрой, шукаю нейкія "маленькія радасці", але іх надоўга не хапае. Дзень-два, а потым ізноў з цёмных завулкаў душы выходзіць пытанне "Ну, і што далей?!". Заўсёды лічыла, што трэба жыць сёняшнім днём (ну і яшчэ чаканнем нечага прыемнага, што павінна адбыцца), і гэта давала добры запал бадзёрасці, ізноў рабіла мяне такой, якой я была некалькі год таму, такой, якой я б хацела застацца назаўсёды...

... не люблю Новы год апошнім часам... але чакаю...

Змарнавау 3 дни на тое, каб написаць мелодыи песен СБМ, ды иншых таго перыяду на якия были ноты ды яких не знайшоу у записах, ци якия были зь иншыми варыянтами тэксту ("У гушчарах" у выкананьни Данчыка, Памидорава ци Яваровых людзей). Таксама записау их з голасам, але пакольки адтрымалася дрэнна, то выкладываць ня буду, але магу даслаць па запыту. http://bel-reenact.clan.su/_fr/0/6999715.zip

Заклик да музыкау ды спевакоу: Ци можа хто зрабиць прыстойную музыку, ды кали так, то на яких умовах. Тае ж самае з вакалам. Для усих, акрамя "Чутны гоман..." пажаданы голас дзяцей ад 10 да 20 год.  Зараз записваюцца миды з большай колькасьцю инструмантау.

Да гисторыкау: Патрэбна инфармацыя пра даты выхаду нумароу часаписа "Жыве Беларусь!" (№ 2-3, 4-5, 6, 7), ды патрэбны песьни Першага Штурмовага звязу, што были умешчаные у “Беларускай Менскае Газэце” (акрамя "Чуты гоман...") ды любыя узгадки пра месцы ды час спяваньня гэтых песьняу, инфармацыя пра тых хто складау музыку ды словы, бо у книзе Туронка ды ягоным интэрвью "Свабодзе" гэта инфармацыя разыходзицца. Таксама хацелася бачыць змест "Юнацкага спеуника".

Такое ўражанне, што чым бліжэй да святаў, тым у людзей усё больш едзе дах. Проста фізічна адчуваецца істэрыя, асабліва ў крамах і на рынках. Вось стаіць чарга і ад яе проста фантаніруе негатыў. Людзі раздражнёныя, лаюццца паміж сабой, хамяць гандлярам, а тыя – у адказ. Кожны баіцца, што яму нечага не хопіць, а вось у гэтага кавалак лепшы, а ў таго абгортка прыгажэйшая. І ўсім трэба хутчэй, і нікому не даруюцца ніякія прамаруджванні: ні бабульцы, што доўга шукае кашалёк у сумцы, ні касірцы, якая ў прынцыпе не вінавата, што доўга не праходзіць плацеж па картцы. Пераднавагодні гандаль нагадвае “ліхія дзевяностыя”, калі за апошні батон кілбасы людзі гатовыя былі пазабіваць адзін аднаго. Наўрад ці кілбаса скончыцца зараз... І заўтра, думаю, таксама не скончыцца. Тым не меней...
Можна, канешне, было б спісаць гэта на заселую ў галовах постсавецкіх грамадзян памяць пра часы дэфіцыту. Але ж не толькі ў нас! У нямецкім супермаркеце пакупнікі пабіліся за апошнюю каляску для прадуктаў, у якасці зброі выступілі палка салямі і кавалак пармезану )).
Можа, людзей вабяць зніжкі і распродажы? На Захадзе – можа быць. У нас жа зніжкі маюць нейкі сэнс, калі набываецца нешта дарагое. А калі побач прадаюцца аднолькавыя мандарыны і людзі давяцца за тымі, якія танней на трыста рублёў... Хіба вагон тых мандарынаў купіць? Як па мне, дык трыста рублёў – занадта танны кошт за сапсаваны настрой.
Той радасны, ўзнёслы стан, у якім я спадзявалася сустрэць Каляды, дашчэнту знішчаны сённяшнім паходам па крамах. Страшна падумаць, што будзе перад Новым годам...


Малюнак адсюль: http://caricatura.ru/parad/popov_andrey/pic/4291.jpg

Нешта не распавядаецца мне пра суботнюю вандроўку... Нават ня ведаю чаму... Здаецца, добра пакаталіся па Віцебшчыне, паглядзелі на страўсаў, нейкіх барашкаў, аленяў і... касцёл Антонія Падуанскага ў Паставах... І яшчэ заехалі на гарбату з сапраўднага самавара да нашага беларускага "паганскага Дзеда Мароза" - пана Зюзі Паазерскага. Але пісаць чамусьці пра гэта ўсё ня хочацца... Таму няхай гэта будзе проста маленькая фота-справаздача...



( далей на поўнач... )

Ніколі не любіла гэтыя онлайн тэсты накшалт ""даведайся хто ты ёсць", але тутака мне вельмі спадабаліся малюнкі =) Такая самаўпэўненая заява - "Котофейская Машина открыла ваш истинный облик!" І што цікава, гэтая Котофейская Машина выдала розныя вынікі для ніка, імя і прозьвішча.

l_kupalinka_l Котофейская Машина открыла ваш истинный облик! Ты вредная кошка с упрямым характером. Впрочем, друзья могут беспрепятственно чесать тебя за ухом, ты это любишь. Какая ты кошка?

( далей )

Ну нарэшце, нарэшце сёння надвор'е такое, што дазваляе захапляцца зімой, а не калаціцца ад холаду на вуліцы, ў аўтобусе і дома!
Раніцой - прыемны сюрпрыз у выглядзе найпушысцейшага, найчысцейшага сняжку, ружовага ў світальны час. А потым - сонейка, і сняжок гэты зіхціць і пераліваецца пад яго промнямі. І адразу настрой такі - святочны-святочны, радасны-радасны!

Адзін з самых цёплых навагодніх успамінаў дзяцінства - гэта выбар навагодніх паштовак.
Іх прывозілі ў вясковае аддзяленне сувязі дзесьці напачатку снежня, аб чым хутка станавілася ўсім вядома. І вось, атрымаўшы ад бацькоў колькі рублёў дзеля такой важнай патрэбы, ідзеш “на пошту”, дзе табе прапануюць тоўсты стос гэтых самых паштовак, і ты праводзіш шчаслівыя хвіліны, перабіраючы іх і адкладаючы тое, што прыйшлося даспадобы. Каштавалі яны тады капейкі і на тыя рублі, што меліся ў кішэні, можна было купіць іх некалькі дзесяткаў. Для дарослых адрасатаў – больш стрыманыя і сур’ёзныя (з выявай навагодняй елкі, курантаў на Чырвонай плошчы, тройкі ліхіх даўгагрывых коней), а для дзяцей – вясёлыя і мілыя зарубінскія сюжэты (зайцы, вожыкі, вавёркі, Дзяды Марозы са Снягуркамі...)
А потым – не менш урачысты і адказны момант – падпісванне і адпраўка паштовак родным і сябрам. У той час было прынята віншаваць паштоўкамі (адпраўляючы іх праз пошту) нават суседзяў, да якіх было бліжэй дайсці, чым да той пошты, усю радню, якая жыла ў вёсцы, школьных сяброў... Ну, і канешне ж тых, хто жыў далёка
І такі самы стос паштовак прыходзіў у адказ. Было ў гэтым нешта такое кранальнае і цёплае... Гэтыя паштоўкі рупліва складаліся ў якую-небудзь прыгожую каробку (напрыклад, ад цукерак), а самыя-самыя ўдастойваліся вывешвання на сцяну, каб усе маглі імі любавацца.
Памятаю з тых часоў, што ў хатах людзей сталага веку, побач з абразамі (якія нікуды не зніклі за савецкім часам) і фотакарткамі ў рамках, часта віселі на сценах і паштоўкі - ад дзяцей, якіх занесла ў свет, ад радні, ад сяброў дзяцінства і маладосці.
Прайшло дваццаць год – і ўсё па-іншаму. Сучасныя паштоўкі – такія бліскучыя, з гатовымі ўжо віншаваннямі, але нейкія... напышлівыя і аднастайныя... не выклікаюць яны такога замілавання і радасці. Ды і купляецца іх зараз куды меней. Па-першае, дарагія... А па-другое, многія ў век мабільнікаў і Інтэрнэту лічаць гэта марнай тратай часу. Прасцей жа націснуць колькі кнопак.... Але, як звычайна, Новы год ператвараецца ў ганьбу мабільных аператараў, што не спраўляюцца з дзікай колькасцю эсэмэсак і званкоў.
Хаця - вось парадокс - дзякуючы таму ж Інтэрнэту старыя паштоўкі не зніклі, не расталі ў часе, і іх таксама можна даслаць сваім адрасатам, толькі ўжо ў новым – электронным выглядзе.

Вось гэтыя - напэўна адны з самых першых, якія я памятаю

( А вось тут - яшчэ трошкі паштовак з дзяцінства )

Одним из самых трагических свойств человеческой натуры, насколько мне известно, является наша склонность откладывать осуществление своих чаяний на будущее. Мы все мечтаем о каком-то волшебном саде, полном роз, который виднеется где-то за горизонтом, – вместо того, чтобы наслаждаться теми розами, которые растут под нашим окном сегодня. Почему мы такие глупцы – такие ужасающие глупцы? «Как странно мы проводим тот маленький отрезок времени, называемый нашей жизнью, – писал Стивен Ликок. – Ребёнок говорит: «Когда я стану юношей». Но что это означает? Юноша говорит: «Когда я стану взрослым». И, наконец, став взрослым, он говорит: «Когда я женюсь». Наконец, он женится, но от этого мало что меняется. Он начинает думать: «Когда я смогу уйти на пенсию». А затем, когда он достигает пенсионного возраста, он оглядывается на пройденный им жизненный путь; как бы холодный ветер дует ему в лицо, и перед ним раскрывается жестокая правда о том, как много он упустил в жизни, как всё безвозвратно ушло. Мы слишком поздно понимаем, что смысл жизни заключается в самой жизни, в ритме каждого дня и часа».
Д. Карнеги
з.ы. за нагадванне дзякуй Офе. Нагадваю астатнім!))

Зашла сегодня девушка Юля в ГК. Как на зло весь свет умер. Пришлось достать из-за ширмы старые лампы и снимать со статичным светом :( Совершенно неуловимый баланс белого, что-то невероятное с тенями. Но что-то получилось.





П.С. Спасибо obdang за камеру очень помагла!

( внутри еще 2 снимка )

Нарэшце завяршаецца гэты цяжкі і доўгі тыдзень, поўны нуднай дробязнай працы, якая не прыносіла аніякага маральнага задавальнення. У вачах мільгаціць ад студэнцкіх заліковых работ і розных паперак, а татальны недасып на працягу трох сутак проста валіць з ног.
Наступны тыдзень - ён асаблівы... СОНЦАВАРОТ!!!
І я ўсё-ўсё паспею - і прыбраць хату, і ўпрыгожыць ялінку, і купіць падарункі... Бо Каляды ж!!!

У пакоі - памяранцавы пах мандарынаў... Цёплая коўдра, ціхая музыка і гарбата з блакітнымі кветкамі... І, здаецца, усё добра, але чагосьці не стае... Нібы разам са снегам прыйшла нейкая зімовая спячка, і калі нехта не разварушыць сонныя розум і пачуцці, дык я проста вымру да вясны...

Але гэты "нехта" згубіўся недзе ў зімовай завірусе... Альбо, не спяшаючыся, вандруе па алеях зімовага парка, у якім мы з сяброўкай сёння гулялі ў крыжыкі-нулікі на асфальце...